Adımız Mehmet

Şemdinli dağlarında güneş Çocuk kadar cılız ve benim kadar yorgun Yaz günlerimin yaramaz çocuğu Bu sana verdiğim son selam Karları koynunda eritip Baharlarda Fırat’ı emziren süt anam Alnımdaki soğuk teri silemeden Neden son yolculuğumu çaresiz seyredişin Harran ovasının susuzluğuyla çatlayan dudaklarım Diz kapağımda parlayan kurşun Şimdi hücre tavanından daha yakın gökyüzü Elimde tuttuğum yaram olmasa Hilallere yıldız toplardım geceler boyu Dokuz ışıklı al kanatlı sancağım Hilal’li yıldızlar yar olsun sana Adımız Mehmet,
yaşımız yirmi Hür dolaş göklerde,
düşünme beni Bendeki bu taze kan volkanlar gibi Güneş bile solduramaz rengini Ah kır çiçekleri Nerde annemin ağzındaki gülsuyu kokan dualar Çocukluğumu hatırladım yirmi yıl sonra Arkadaşlarımla kartopu oynadığım okul bahçesine sor Kardan adam yapamıyorum belki Kanıma beyaz kardan ay yıldızlar işledim anne Güneş bile utancından yüzünü çevirdi