Sevdim Seni Mabuduma

Sevdim seni ma’bûduma cânân diye sevdim Bir ben değil âlem sana kurbân diye sevdim Ecrâm-ı felek levh u kalem mest-i nigâhın Dîdârına müştâk ulu Yezdân diye sevdim Mahşerde nebîler bile senden meded ister Gül yüzlü melekler sana hayrân diye sevdim Aşkınla buhurdân gibi tütmekde kalbim Sensiz bana cennet bile zindân diye sevdim Tâ arşa çıkar her gece âşıkların âhı Âsîlere lutfun yüce fermân diye sevdim Doğ kalbime bir lâhzacık ey nûr-i dilâra Sevdânı gönül derdine dermân diye sevdim Bülbül de senin bağrı yanık âşık-ı zârın Feryâdı bütün âteş-i sûzan diye sevdim Hûriler ezelden beri şeydâ-yı cemâlin Yanmışdı sana Yûsuf-i Ken’ân diye sevdim Evlâd-ı ayâlden geçerek ravzana geldim Ahlâkını medh etmede Kur’ân diye sevdim Kıtmîrinim ey şâh-ı rusul kovma kapından
Âlemlere rahmet dedi Rahmân diye sevdim Ârifleri mest eyler iken mevlid-i pâkin Hep nûrlara gark olmada vicdân diye sevdim Şeydâ kuluna eyle nazar merhametinle Bir lahza nazar en büyük ihsân diye sevdim