Bir gün peygamber aleyhisselam ve Sahabeden bazıları Rasulullahın Davet edildiği bir yemeğe Gitmek üzere yola çıkmışlardı Yolda Hüseyin’e rastladılar
Hüseyin çocuklarla oyun oynuyordu Peygamber efendimiz sevgili torununu görünce Cemaatin arasından
öne geçip onu tutmak için Kollarını sonuna kadar açtı Hüseyin ise sevinçle sağa sola kaçarak Mübarek dedesine cilve yapmaya başladı O her ne tarafa kaçtıysa peygamberimiz de Kolları açık vaziyette o tarafa doğru Onu tutuncaya kadar peşinden yavaşça koştu Ve sonunda yakaladı Ve ellerinden birini çenesinin altına Diğerini ise ensesine koyarak onu öptü öptü ve “Hüseyin bendendir.
Ben de Hüseyin’denim.
Kim Hüseyin’i severse Allah da onu sevsin” dedi Sen uzaklarda değil hep bizimlesin
Sevginle şefkatinle gönüllerdesin
Uzayan gecelerde doğan güneşsin
Ne olur uzat ellerini Efendim Gülünce güller açar o gül yüzünde Sevdalı yüreklere güven özünde Ne tatlı ne hoş seda vardır sözünde Ne olur uzat ellerini Efendim
Bu eser Efendim ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
