Melekler bana arkadaş oldu Benim için artık üzülme annem O gülen gözlerin,
sonsuz şefkatin Hiçbir şey yerini tutmuyor annem Yağmurlar saklasın gözyaşlarını Baharlar yüzüne gülsün Ben yokum artık diye ağlama anne Cennette beklerim seni Özledim canım annem,
özledim seni Cennetteki her yetim gibi O pamuk ellerini,
yavrum deyişini Özledim,
özledim seni Peygamber Aleyhisselam dünyaya yetim gelmişti.O’nu sarıp kucaklayan annelerin en güzeli,evlatların en güzeline sahip Hz.Amine annemiz ise Resulullah henüz küçük bir çocukken ne yazık ki bu dünyadan ayrılmıştı.
Allah’ın bu en sevgili kuluna bulutlar gölge etti Melekler kol kanat gerdi Yıllar yılları kovaladı,Sevgili Peygamberimiz bir gün Hudeybiye Umresi sırasında Evba adlı yerden geçiyordu Çocukluk günlerini anımsar oldu Şefkatli annesinin kendisini sevgiyle kucakladığı Anlar gözlerinde canlandı,gözleri buğulandı Rabbimizden af diledi Annesinin kabrini ziyaret etmek için müsade istedi.Kendisine müsade verildi.Kabrin başına vardığında hüzünle eğildi O mübarek elleriyle toprakları düzeltmeye başladı.
Ağlıyordu,O’nun ağladığını gören dostları da ağlamaya başladılar.
Hiçbiri Peygamber Efendimizi böyle hüzünlü görmeye dayanamazdı İçlerinden biri sordu Ya Rasulallah niçin bu kadar gözyaşı döktünüz Peygamber Efendimiz sevgili annemin benim hakkımdaki sınırsız şefkat ve sevgisini düşündüm de onun için ağladım diye cevap verdi Özledim canım annem,
özledim seni Cennetteki her yetim gibi O pamuk ellerini,
yavrum deyişini Özledim,
özledim seni
Bu eser Özledim ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
