Ben Bir Yakup İdim

Ben bir Yakup idim kendi halimde Mevla’mın kelamı vardır dilimde Yusuf’u kaybettim Kenan elinde Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu

Yusuf’um hocada okumaz oldu anın bülbül idi şakımaz oldu Alnındaki nuru parlamaz oldu Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu

Akardı Yakub’un gözünün yaşı,“Ah !” çektikçe eritir dağları taşı,
Yusuf’u kuyuya attı kardeşi,
Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu.


Attılar kuyuya şehit kastına,
Cebrail yetişti Mevla dostuna,
İhlâs ile çıktı suyun üstüne,
Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu.


Bir dertli bulsam da derdime yansam yandı hasretine bağrım dağlasam Yusuf’un cemalin bir dahi görsem Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu.


Bezirgân geçirdi derken kuyudan Yusuf’u bulup çıkardı kuyudan Yusuf sonra oldu Mısır’a sultan Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu.


Yusuf’un gömleğin al kan ettiler kurtlar yedi deyip bühtan ettiler Yusuf’u götürüp bilmem nettiler Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu.


Kenan’ın kurtları toplanıp geldi,
biz yemedik diye içtiler andı,
Yakub’un feryadı arşa dayandı,
Ağlar Yakub ağlar Yusuf’um deyu.