Tuna boylarında sıra selviler
Tan yeri estikçe sessiz ağlarmış; Gül bahçelerinde baykuşlar
öter; Şu virânelikler eski bağlarmış.
Namazgâh bir otluk,
kalmamış taşı; Çeşmelerden akan,
kanlı gözyaşı… Orda bir güzel var,
çatılmış kaşı; Ak alnına kara çatkı bağlarmış… Kırık minârelerden duyulmaz ezân… Hep ocaklar sönmüş,
devrilmiş kazan.
Bir inilti duydum,
sandım bir ozan; Sesime ses veren karlı dağlarmış.
Söğüt dallarında hasta serçeler
Eski akın destanını heceler.
Tuna ağlıyormuş bazı geceler; Göğsünde kefensiz şehitler varmış.
Bozulan bağların üzümü acı; Asi köle kesmiş eski haracı; Yine yedi kral giymişler tacı,
Şahin yuvasını kargalar basmış.
Haydi eski ozan,
al sazı ele,
Düşmanlar içine düşsün velvele; De ki Hor bakmayın bu durgun sele O,
yetmiş bir kavme akın çıkarmış…
Bu eser Akıncı Türküsü ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
