Yananlar yanar durur,
tıpkı volkanlar gibi,
Ateşi ruha vurur,
her dalgası bir tipi… Muzdarib olan ağlar,
çağlayanlar utansın; Dertli sinesin dağlar,
ruhsuz ne sanar sansın! Başını yere koyup,
inlesin inananlar; Gönlünde Hakk’ı duyup,
ağlasın uyananlar.
Söz etme hiç gamsızdan,
içime sis saçılır; Nefes et kardan buzdan,
gözüm gönlüm açılır… Çoklarda yürek paslı,
ölmeden ölüp gitmiş… Bedende ruhlar yaslı,
sanki işleri bitmiş.
Başını yere koyup,
inlesin inananlar; Gönlünde Hakk’ı duyup,
ağlasın uyananlar.
İnâyet ola Hakk’tan,
nabızda teklemeler; Tarumar olduk çoktan,
ruhlarda eklemeler… Azme kemend vurulmuş,
yiğitlikten yok eser; Yorulmazlar yorulmuş,
diri ölüden beter… Başını yere koyup,
inlesin inananlar; Gönlünde Hakk’ı duyup,
ağlasın uyananlar
Bu eser Yananlar ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
