İlm-ü Amel gönülde alime meş’aledir,
Amelsiz olan ilmin başda bir meşgaledir.
Amil olan alimin âli olur menzili,
Dünya için alimin meyli hep esfeledir.
İki cihan güneşi Muhammed hürmetiyçün,
Mürşide varmayınca her çektiğin belâ’dır.
Seyyid Nizam oğlu var kaalini hâl edegör,
Hakk nazarı hal edir sanma gıylu gâledir.
Deli olmaz kişi taşlanmayınca Siva endişesi boşlanmayınca Kemale eremez salikte lika bu aşkın oduna haşlanmayınca
Türlü otu yer mi hiç körpe kuzu büyüyüp gün be gün dişlenmeyince Söğüt’te biter mi hiç tatlı elma yarılıp sarılıp aşılanmayınca
Amel çokluğuna yok itibar hiç kulundan
Hâlıkı hoşlanmayınca Gel ey Kuddusi sen de olma tenbel vücud bulmaz bir iş işlenmeyince
Bu eser İlmi Amel Gönülde ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
