Nuveyba

Öfkemin hançerine su versen Kalkalım bir seher vakti Nuveyba işgal edilmiş topraklarımız üstüne Güneş doğmadan önce

Her taşın dibine bir yıldız gömmüşler Şu denizden hala kırbaç sesi gelir Atlıları en son ne zaman görmüştün Nuveyba Ne zaman öpmüştün ayağını Selahaddin’in

Kol kırılır yen içinde kalır Ya baş koparsa Nuveyba Bu gövde bir düşerse yere ya Kan tutar dağları,
atom santrallerini Yeryüzünü ve umutları sel alır

Geriye andın,
aşkın ve adın kaldı Andını çocuklar içti Nuveyba Aşkın yüreklere düştü Adın cellatların kirli elinde Filistin askısına dönüştü

Kan akacak bu topraklarda kan Kendileri benimkini Demirden atları seninkini içecek Bir can düşecek toprağa Sabra Bir can kalkacak.


Ramallah’ta tarlalara çocuk ektik Nuveyba Taşlarıyla ebabiller dönüştü tomurcuğa Güz ekinidir bilirsin verirse Mevla Yüreklerin buz kestiği bir mevsimin ardından Her bir çiçek kesebilir çocuğa

Sihirbazın çırağını hatırlarsın Nuveyba O hendekte hala tüter annelerin şarkısı O gün bu gün hala utanır güneş Adın ateş,
andın ateş,
aşkın ateş.