Bir Nokta İdim

Bir nokta idim kıldı benî kaamet-i Tûbâ Giydirdi eliften beni tâ yâ’ye o Mevlâ Âyanda iken gizlice bir gevher-i yektâ Rabbim beni kıldı ulu bir Kâ’be-i Ulyâ İdrâk-i me’ânî ile rûh ufkunu geçtim Ol sikke-i kevneynin özü cevheri bendim Cismim görerek sen beni gördün mü sanırsın Gölgem bu benim yoksa sen aslım mı sanırsın Eylerse eğer kendin ayân sen yok olursun Bu perde-i sûretle beni ben mi sanırsın Yârab seni hiç bilmeye kaadir mi olur ben Bilse bilir ancak seni sen,
bensiz olan ben Ben kendimi kaybettiğim anda seni buldum Devr eylediğim âlemleri yok vâr olarak ben Yâ Rab şükr etmeğe insanda ne vardır? Eltâfına,
ihsânına itaat mı,
ne vardır? Kulluk mu sanırsın a sefil gaflet-ü cürmü Yokla hele gör kendini kim sende ne vardır Yâ Rab Senin eltâfını ta’dâda mecal yok İfâ-yı şükür eyleyecek kimsede kaal yok Her ne var ise bende benim cümle senindir Vermezsen eğer şükrü de şükr etmeğe hâl yok Geldim geleli âleme ettin bana ihsan Her arzumu verdin burada kalmadı noksan Ben pâk olarak saf nice geldimse vatandan Öyle dilerim avredi verme bana hicran Firkat oduna dûzaha Allah beni atma Sevdiklerinin bâşı için cânımı yakma Ken’an kulunun çoksa da isyân ü günâhı Dûr etme cemâlinden onu cehline bakma