Kaldırımlar

Sokaktayım,
kimsesiz bir sokak ortasında; Yürüyorum,
arkama bakmadan yürüyorum.
Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.
Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık; Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.
İn cin uykuda,
yalnız iki yoldaş uyanık; Biri benim,
biri de serseri kaldırımlar.
İçimde damla damla bir korku birikiyor; Sanıyorum,
her köşe başını sarmış devler… Üstüme camlarını hep simsiyah dikiyor; Gözüne mil çekilmiş bir âmâ gibi evler.
Kaldırımlar,
çilekeş yalnızların annesi; Kaldırımlar,
içimde yaşanmış bir insandır.
Kaldırımlar,
duyulur,
ses kesilince sesi; Kaldırımlar,
içimde kıvrılan bir lisandır.
Bana düşmez can vermek,
yumuşak bir kucakta; Ben bu kaldırımların emzirdiği bir çocuğum! Aman,
sabah olmasın,
bu karanlık sokakta; Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum! Ben gideyim,
yol gitsin,
ben gideyim yol gitsin; İki yanımda aksın bir sel gibi fenerler.
Tak,
tak,
ayak sesimi aç köpekler işitsin; Yolumun zafer tâkı,
gölgeden taş kemerler.
Ne sabahı göreyim,
ne de sabah görüneyim; Gündüzler sana kalsın,
verin karanlıkları! Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim; Örtün,
üstüme örtün,
serin karanlıkları.
Uzanıverse gövdem,
taşlara boydan boya; Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi.
Dalıp,
sokaklar kadar esrarlı bir uykuya,
Ölse,
kaldırımların karasevdalı eşi…