Sen Ağlama Efendim

Sen ağlama Sen ağlama Ey Efendim ağlama artık nolur Sen ağlama ağlayınca ümmetin ağlar Ağlayınca meleklerin gözleri dolar Gülleri soldurur bu yaş beni öldürür Bir damlası gözyaşının güller soldurur Gülleri soldurur bu yaş beni öldürür Bir damlası gözyaşının güller soldurur Sen ağlama Ey Efendim Ağlama artık nolur Mübarek gözlerinize bir kere değmeyen benim gözlerim ağlasın İstemem gülü nergisi sümbülü Benim gülüm senin yüzün Gül yüzüne hasret kalan iki gözüm ağlasın Ümmetim ümmettim diyerek Kaç kere bölündü gece yarısı uykuların Ümmetim ümmetim diye yanaklarında süzülen mübarek gözyaşların Gözyaşlarının ıslattığı bir kirpiğinle Efendim deyip sinemden vurulayım Senin yüzüne tebessüm düşsün her vakit Hüzün değmesin gözlerine Annam babam feda olsun Senin yerine ümmetin ağlasın İlk şehidi verince tebliğini etiğin dinin Sümeyye’yi şehit edince mızrağı cehilin kalbi titremişti dolmuştu gözlerin Senin ağladın yerde tebessüm bize haram Sümeyye’nin oğlu Amr bin Yasin ağlasın Onunla bir olup ümmetin ağlasın Bilal Habeşi’nin üzerinde büyük bir kaya Bilal’in gönlünde Allah‘ın aşkı var ey cahil cehil Dünyayı koysan bağrına taşır rabbinin aşkıyla Bilal’in bir arzusu var o eziyetin altında Aman Efendim duymasın beni düşünür gözleri yaşla dolar Kaya ağlasın Bilal ağlasın ama sen ağlama Hicreti emir buyurdunuz Mekke’den gitmek lazım Şimdi Medine’nin hakkıdır tebessüm Sensizliğe mahkûm bırakılan Mekke ağlasın Kardeşlerim dedin ya Ensar Kavmine Bu iltifatın bir ömür yeter onlara Seni anlamayan Mekkeli müşrikler ağlasın Yürüdün yollar örümcek mağara güvercin bahtiyar Sensiz kalan Hira ağlasın Hasretine Kâbe ağlasın Sana kavuşan asabın gülüyor şimdi Sensiz kalan âlem sensiz kalan ümmetin ağlasın