Işık Adam

Belirdi bir kır atlı;‎ Başı gözü polatlı;‎ Gözler buğulu,
nemli,‎ Üveyk gibi kanatlı…‎

Geliyor dolu dizgin,‎ Yüreği dertle ezgin..‎ Izdırap çekmiş belli,‎ Duyguları pek engin.‎

Ululardan bir ulu,‎ Heyecanla dopdolu;‎ Dokunsan ağlayacak,‎ Allah’ın sâdık kulu.‎

Bir gariplik sesinde,‎ Yalan yok çehresinde..‎ Bakanlar anlayacak,‎ Işık var çevresinde.‎

Sür atını durmadan,‎ Kalmadı bende derman;‎ Ey metâı nûr adam!‎ Yok fevt edecek zaman.‎

Sakın geç kalma zinhâr!‎ İçim hasretle yanar;‎ Kalmadı başka sevdam,‎ Ağar ufkumda ağar..!‎

Artık bende’nim bende’n,‎ Ayrılmam asla senden!‎ Gösterdiğin bu yolda,‎ Vazgeçtim cân u tenden…‎

Sorma kim olduğumu!‎ Düşüp-doğrulduğumu;‎ Ermişim ummanına,‎ Duymam boğulduğumu…