Sana ibret gerek ise,
gel göresin bu sinleri,
Eğer taş olsan erirsin,
bakıp görünce bunları.
Şunlar ki çoktur malları,
gör nice oldu halleri,
Sonunda bir gömlek giymiş,
onun da yoktur yenleri.
Hani mülke benim diyen,
köşk ve saray beğenmeyen,
Şimdi bir evde yatarlar,
taşlar olmuş üstünleri.
Bunlar eve girmeyeler,
züht ve taat kılmayalar,
Bu beyliği bulmayalar,
zira geçti devranları.
Hani o şirin sözlüler,
hani o güneş yüzlüler? Şöyle kayıp olmuş bunlar,
hiç belirmez nişanları.
Bunlar bir vakt beğler idi,
kapıcılar korlar idi,
Gel şimdi gör bilmeyesin,
beğ hangidir,
ya kulları? Ne kapı vardır giresi,
ne yemek vardır yiyesi,
Ne ışık vardır göresi,
dün olmuştur gündüzleri.
Bir gün senin dahi Yunus,
benim dediklerin kala,
Seni dahi böyle ede,
nitekim etti bunları.
Bu eser Sana İbret Gerek İse ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
