Çün doğup tutdu cihân yüzünü hüsnün güneşi Kim ola sevmeye bu vech ile sen mâhveşi
Türk ü Kürd ü Acem ü Hind’i bilir bunu ki sen Hâşimî’sin Arabî’sin Medenî’sin Kureşî
Sen emîre kul olan her ne kadar müdbir ise Bende-i mukbil olur misl-i Bilâl-i Habeşî
Dîg-i hikmetde pişirdi çün senin sevgini Hakk Cebraîl olsa nola matbahının hîme-keşi
Yerdeki da’veti fevt ola gidem deyu göğe Bağladın beline ey nûr bilâ-sâye taşı
Sensin ol püşt ü penâh-ı melek ü ins ü perî Enbiyânın güzeli sevgilisi hûb u hoşı
Üzülüp ırk-ı Ebû Cehl gibi ebter olur Sen Ebû’l-Kâsım ile kim ki tutarsa güreşi
Lâle benzer ki gül-i rûyuna indirmedi baş Mug-ı hindû gibi yandı kararıp içi dışı
Kesilip başın ayakda göriser her ki senin Yüzün izine sürüp koymaz ayağına başı
Parmağından akıtıp âb-ı revân-bahşı revân Nice yüz bin kişiden def’ idisersin ataşı
“Ve’d-duhâ” verdine “Ve’l-leyl” okuram sünbülüne Rûşenî virdi budur küllü “gadâtin ve aşî”
Çün Doğup Tutdu Cihan Yüzünü Hüsnün Güneşi Kim Ola Sevmeye Bu Vechile Sen Mahiveşi Vedduha Virdine Velleyl Okurum Sünbülüne Ruşeni Virdim Budur Külle Gadatin Ve Aşi
Bu eser Çün Doğup Tuttu Cihan Yüzünü Hüsnün Güneşi ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
