Ey gönül niye hep böyle avaresin.
Yüreğin perişan pare paresin.
Bulaşmaz mı elin hiçbir şifaya Bunca köşk,
içinde bir viranesin
Sorsalar bir gün,
ne diye derdin Hani sen yalnızca onu severdin Bunlara cevaben neler söylerdin Işığa yabancı bir pervanesin
Bulunur mu âlemde böyle bir yürek Sana bu işte bu dostluk gerek Sarıl kullarına öteyi bırak Ama sen ama sen bir biçaresin
Hadi gel teslim ol ehline kalbin Geçmeden eline nihai celbin Bu sevda tahtına hiç durma gel bin Yoksa dilde onulmaz bin bir yâresin Sevgiyi sevgiye aşkla sarmışlar
Muhabbeti gözyaşıyla karmışlar
Kaç yüz binleri derinden çıkarmışlar
Sense hala nefsinde bahanesin
Bu eser Ey Gönül ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
