Kıyas Eyler

Görenler sûret-i dünyâyı hoş dil-ber kıyâs eyler İren ol seng-dil mekkâreye mermer kıyâs eyler Ruy-i rengîn-i âteş-tâb u gîsû-yi perîşânın Gören bâğ-ı safâda sünbül ü gül-ter kıyâs eyler Leb-i zehr-âb-ı efsûn-sâzını nûş itmeyen gâfil Anı âb-ı hayât u şerbet-i sükker kıyâs eyler Düşen bir lu’b ile çâh-ı zenehdânında gafletle Anı câh-ı safâ ‘ayn-ı vefâ hoşter kıyâs eyler ‘Acebdir pîre-zen mekkâreden resm-i vefâ ummak Meğer mecnûn ola kân-ı safâyı şer kıyâs eyler Sakın mekkâreye virme gönül dir her kişi gerçi Velî nefsü’l-emrde her biri birdir kıyâs eyler Nasîhatden murâdım kendi nefsimdir hakîkatde Görenler nazmımı ‘arz-ı hünerle cer kıyâs eyler Hevâ-yı yâr-ı bedterden hazer kıl ardına düşme Salâhî ehl-i Hakk dünyâyı bed kemter kıyâs eyler