Ah Kim Bu Gönül Hüması

Âh kim bu gönül hümâsı Havâlara pervâz ider Gâhî konar bir sahrâya Gâhî konmağa nâz ider Gâhî gider seyyâh olur Cümle cihâna şâh olur Ne kendinden âgâh olur Ne bana keşf-i râz ider Gâhî düşer hâristâna Meyl ider bâğ u bostâna Gâhî gelir gülistâna Gül ‘aşkından feryâz ider Gâhî bir gussaya dalar Gönül gümân ile dolar Gâhî cümle gamı siler Güldürüp beni şâz ider Gâhî bir ister sevdiğin Bilmez olur n’işlediğin Gâhî gelüp ne didiğin Durup fikr-i dırâz ider Gâhî dünyâya el katar Doptolu hırs ile batar Gâh fenâya yüz tutar Cümle vârın ‘ıvâz ider Gâhî taşar seller gibi Gâh açılır güller gibi Vücûdum bahâr yaz ider Gâhî akar gözüm yaşı Yanar yüreğim âteşi Bencileyin böyle işi Vâr ise belki az ider Ümmî Sinân’ın yâ Ganî Bildim ki çokdur ‘isyânı Bağışlasın deyü seni Dergâhına niyâz ider Ümmi Sinan