İrişti Vakt ki Fasli Hazan

İrişti vakt ki fasl-i hazân-i nâ-hemvâr Kıla’su tek harekâtın müzâhim-i eşcâr Sipâh-i bchmen ü dey lâle vü gûi esbabın Hücum eyîeyüben gâret eyleye ne ki var Çemen zariflerin rence-hâtır eylemeğe Nesîmden ola zâhir sülûk-i nâ-hemvâr Hevâ muhalefetinden tapılmaya mutlak Mizâc-i nâmiyede i’tidaldcn âsâr Sabâ letâfet ile gül-şen içre sâylr iken Bula zamâne sabâ tek tagayyür-i etvâr Açıp ta’arruz elin zenıherîr eşcâra Ne berg kala bu gâret t e bû-sitanda ne bâr Hoş ol ki tuta bu mevsimde gûşe-i uzlet Tereddüt etmeye mutlak karâra vere karâr Huzûr ilen gire bir künce ibtidâ-yi hazân Sürûr ilen çıka bir bağa ibtidâ-yi bahar Arada bilmeye bârân ü berf ü bâd nedir Ana refik hemân bir kitâb ola bir saz Ana nedîm hemîn bîr kadeh ola bir yâr Benim bunun kimi eyyâmında serasîme Esîr-i dârn-i belâ vü sitem garîb-i diyar Ne seyr kılmağa pergâr tek tenimde tüvân Ne nokta tek bir arada oturmağa yer var Hezâr gam müteveccih bana bu hem bir gam Ki yok durur gam-i dil zâhir etmeğe gam-hâr Ne bir refik ki hem-derd olam men-i miskîn Ne bir tabîb ki derd-i dil eyleyem izhâr Hazân içinde kalan gül budağıyım ki hevâ Bana şikest verip kalmışını bürehne vü har Kimi ki dost dedim çıktı düşmen-i cânım Kimi ki yâr dedim oldu âkıbet ağyar Bu fakr ilen ki benim rahâtım durur müşkil Bu hâl ilen ki benim dirliğim durur düşvâr Meger meded kıla ol pâd-şâh-i kişver-i ilm Ki ilmidir kamu eşyâya vâkıf-ı esrâr Şeh-i serîr-i Necef âf-tâb-i evc-i şeref Aliyy-i âli-i a’lâ kasîm-i cennet ü nâr Ümîd var ki bir şemme-i inâyet ilen Müceddeden vere lutfu teselli-i men-i zâr Ri’âyetimi rücu’ ede pâk nutfesine Yegâne Seyyid-i arş-âsitan ü kuh-vekâr Muhammed-i Necefiyy ü yegâne-i sânî Ki sûret-i Hak’adır zât-i pâki âyine-dâr Bülend-mertebeyi kim uluvv-i kadrinden Harîm-i der-gehine Cebre’il bulmaz bâr Eyâ bülend-nazar mâh-i âf-tâb şer Ki re’yi pakin ilendir mürûr-i dehre medâr Safâ-yi meşrebine i’timâd eyleyüben Bir iki nükte beyân eyleyem men-i efgâr Teneffür eyleme kim bî-kesim men ü bî-kes Özüdür öz sözüm arza eyleyen nâ-çar Şehâ ben ister idim bir zevâlsiz sâye Kim anda olmaya mutlak mazarrat-i eşrâr Sana yetirdi beni hâdi-i reh-i tahkîk Dedi budur ki dilersen yitirmegil zinhâr Bu gün ümid ile bir ömrdür ki der-gehine Bırakmışım ser-i ihlâs ü sıdk leyl ü nehâr Ümîd var ki ümidim olmaya hırmân Ümîd var ki ikbalim olmaya idbâr Cemi-i ehl-i cihâna bu nükte rûşendir
Ki Müslim ehl-i sa’âdet olur şâkî küffar Tamâm-i zümre-i İslâm’a hem mukarrerdir
Ki cümleden yeğ olur Âl-i Ahmed-i Muhtâr Bu hem muhakkak oluptur cemî-i sâdâta Ki sensin
Ahmet-i Muhtâr nesline ser-dâr Delîl-i vâzih ilen vâzıh oldu kim sensin
Güzîn-i ehl-i cihân melce’-i sıgâr ü kibar Gerek ki sen olasın cümle-i cihâna penâh Gerek ki sen olasın ehl-i fakra istihzâr Eger tarîk-i mürüvvet sana hem olmasa resm Hakikatinde vefâdan tapılmaya âsâr Aceb yok eylesem ikrâh ehl-i imândan Cemî’i zümre-i İslâm’dan olup bî-zâr Necef’de bağlamayan Hak hidmetine kemer Gidip Firenk diyârına bağlayam zünnâr Belâların çeküben dönmeyip tarikından
Tutup tarîk-i sülûk-i Muhacir ü Ensâr Beni tarikına ihlâs-i pâk ü sıdk-i dürüst Çekip durur ki sana candan etmişim ikrâr Eger günâh ise ihlâsım eyleyem tevbe Ve ger hatâ ise sıdkım kılayım istiğfâr Eger kabûl ve ger nâ-kabûl hidmetine Özümü ben sanırım bir kemîne hizmet-kâr Eger tarika-i hidmetde kılmışım taksîr Ve ger kapında tapıp behre etmişim inkâr Bana haram ola râhat ki tapmışım senden Ve ger ne hasma müvekkel Müheymin-i Cebbâr Şehâ Fuzûli-i üftâde hâk-i râhındır
Hemîşe nakd-i hayâtı senin yolunda nisâr Deme ki mülke heves ede yoksa mâla tama’ Ne mülk ü mâle bakar dîde-i ulû’l-ebsâr Esîr-i dâm-i belâdır ve ger ne zîver için Teveccüh etse degil ana dâr-i dünyâ dâr Müdâm tâ felek-i tîz-gerd dâ’irdir Hemîşe tâ ki tapa emr-i âlem istimrâr Seni ki cümle-i âlemde ferd-i kâmilsin
Penâh-i emn ü emânında saklasın
Settâr Fuzuli