Tesmiye Kıldı Erenler Bor İken Nur Adını

Tesmiye kıldı erenler Bor iken Nûr adını İtdi çok zîrâ Hudâ ‘uşşâkını ‘ubbâdını

Ekserî halk-ı mesâkin ü ‘avâciz ise de Gönderir Rezzâk-ı ‘âlem cümlesinin zâdını

‘Alimi çok tâlibi çok ez-kadîm hem sâlihi Zâkiri çok eylemez terk rûz u şeb evzârını

Kâdirî sâliklerinden oluban uyandılar Heb severler kendini Geylânını Bağdâdını

Çoğı çulha rencberi çok ağniyâsı borçlu hem Kesmesün Mevla o kavmin ‘avnini imdâdını

Bid’ati az zîneti az sâ’ire nisbet ile Nâsihin pendin tutarlar mürşidin irşâdını

‘Afvı gâlib kezmi gâlib kîn ‘adâvet tutmayub Biri birinin temennî eylemez berbâdını

Çün peder merhûm iderdi anı tercih Mar’aşa Görüben kurrâsını huffâzını zühhâdını

Görmedim hîç böyle bir kavm ki zekâtların virir Hak Te’âlâ eylemiş çok anların hussâdını

Köyleri çok imiş evvel cümlesi olmuş harâb Eyleyüb vîrân harâmîler kamu bünyâdını

Eylesün rahmet Hudâ ‘Abdülmecîd sultâna kim Kahrı ihlâk eyledi yer yüzinin bî-dâdını

Oğlu Mahmûd Hânı da mansûr muzaffer eylesün Hem muvaffak eylesün anı dahi evlâdını

Rahmet itsün hem kamu ecdâdına eslâfına Dû cihânda saklasun Mevlâ anın ecdâdını

Hoş tecellî eylemiş ol nesl-i pâke zü’l-Celâl Hem zahîr itmiş kamu aktâbını evtâdını

Sâhibi yokdur Hudâdan gayrı işbu beldenin Kahr u ihlâk eylesün Mevlâ anın hussâdını

İçlerine bir garîb gelse unudur beldesin Gezdirüb seyr itdirirler bakce-i âbâdını

Eyledi Türkmânca medhini Kuddûsî anın Medh ider her kim görürse bâg u mâ’ ü bâdını Ahmed Kuddusi