Güvenme Güzelim

Birgün olur elden gider devletin Ömrün hebâ edüp düşme zahmete Ellerin elinde kalur servetin Bu dünyaya hizmet eyledi binler Cânlar fedâ etdi nice yüzbinler Kara günler gördü zülf-i sünbüller Herkesin eline verdi himmetin Şân u şerâfeti dünyânın kandır Ademler öldürür kanlı mekândır Devleti serveti âb-ı revândır Boş yorulma boşa gider gayretin Nice bin Rüstem’ler Husrev ü Dârâ Nice bin İskender rûy-i dilârâ Nice bin Yûsuflar cemâl-i havrâ Terk etdi gitdiler şân u şöhretin Semâya uçardı taht-ı Süleymân Yüzlerce yaşadı hazret-i Lokmân Bakdılar ki değil bu dârü’l-emân Bırakdılar saltanat u şevketin Hayder-i Kerrâr ki şâh-ı velâyet Allah’ın arslanı mihr-i şecâat Enbiyâ evliyâ çekdiler zahmet Dutar mı bu gaddâr senin hurmetin Gül-gülistân yüzlü şehzâdeleri Cemâl-i cânâne cân-dâdeleri Dîdâr-ı dilbere dil-dâdeleri Bir avuç toprakdır dedi kıymetin LUTFİYA misâfir-hânedir bu hân Aldanma verse de dürr ile mercân Emânetdir sana tendeki bu cân Ona göre iş dut anla mühletin