Yalnız örümceğin ağı kalmıştı mânia,
Mahzun Ebûbekir Görülürlerse fâcia!..
Arş’ın son elçisiydi O rahmet alâmeti,
Kast eylemek o câna,
kopartır kıyâmeti!..
Hissetti Hakk’ın Elçisi,
Sıddîk hüzünlenir; «Dostum Ebûbekir» dedi «Allah bizimledir!» Beyhûde üzme kendini Allah bizimledir! Mazlum,
yıkık gönüllere er-geç doğar Bedir! Arz eyle Hakk’a hâlini,
dik tut ümîdini! Yalnız koyar mı mü’mini? Allah bizimledir! Düşman çevirse yolları,
zulmetse kolları,
Terk etse cümle kulları,
Allah bizimledir! Peygamberâne müjdedir,
Allah bizimledir! Bir alna zirve,
secdedir; Allah bizimledir! İnsân’a,
Rabbi şahdamarından dahî yakın,
Kullar da Rablerinden uzak kalmasın sakın! İhsân özüyle sürmeli göz Hakk’ı görmeli,
Tâlî,
bu hâle ermeli Allah bizimledir!..
Bu eser Allah Bizimledir ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
