Ya Rab Bu Uğursuz Gecenin Yok mu Sabahı

Yâ Râb,
bu uğursuz gecenin yok mu sabâhı? Mahşerde mi bîçârelerin,
yoksa felâhı! Nûr istiyoruz… Sen bize yangın veriyorsun! ‘Yandık! ‘diyoruz… Boğmaya kan gönderiyorsun! Esmezse eğer bir ezelî nefha,
yakında Yâ Rab,
o cehennemle bu tûfan arasında Toprak kesilip,
kum kesilip Âlem-i İslâm; Hep fışkıracak yerlerin altındaki esnâm! Bîzâr edecek,
korkuyorum,
Cedd-i Hüseyn’i En sonra,
salîb ormanı görmek Harameyn’i Bin üç yüz otuz beş senedir,
arz-ı Hicaz’ın Âteşli muhitindeki sûzişli niyâzın Emvâcı hurûş-âver olurken melekûta Çan sesleri boğsun da gömülsün mü sükûta? Sönsün de,
İlâhi,
şu yanan meş’al-i vahdet Teslîs ile çöksün mü bütün âleme zulmet? Üç yüz bu kadar milyonu canlandıran îman Olsun mu beş on sersemin ilhâdına kurban? Enfâs-ı habisiyle beş on rûh-u leimin Solsun mu o parlak yüzü Kur’an-ı Hakim’in? İslâm ayak altında sürünsün mü nihâyet? Yâ Rab,
bu ne hüsrandır,
İlâhi,
bu ne zillet? Mazlûmu nedir ezmede,
ezdirmede mânâ? Zâlimleri adlin,
hani öldürmedi hâlâ Câni geziyor dipdiri… Can vermede mâsûm Suç başkasınındır da niçin başkası mahkûm? Lâ yüs’ele binlerce sual olsa da kurbân; İnsan bu muammalara dehşetle nigeh-bân! Eyvâh! Beş on kâfirin îmanına kandık; Bir uykuya daldık ki cehennemde uyandık Mâdâm ki,
ey adl-i İlâhi yakacaktın… Yaksaydın a mel’unları… Tuttun bizi yaktın Küfrün o sefil elleri âyâtını sildi Binlerce cevâmi’ yıkılıp hâke serildi Kalmışsa eğer bir iki mâbed,
o da mürted Göğsündeki haç,
küfrüne fetvâ-yı müeyyed! Dul kaldı kadınlar,
babasız kaldı çocuklar,
Bir giryede bin ailenin mâtemi çağlar! En kanlı şenâatle kovulmuş vatanından Milyonla hayâtın yüreğinden gidiyor kan! İslâm’ı elinden tutacak,
kaldıracak yok… Nâ-hak yere feryâd ediyor Âcize hak yok! Yetmez mi musâb olduğumuz bunca devâhi? Ağzım kurusun… Yok musun ey adl-i İlâhî!