Sokaktayım,
kimsesiz bir sokak ortasında Yürüyorum,
arkama bakmadan yürüyorum Yolumun karanlığa saplanan noktasında Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum
Bana düşmez can vermek,
yumuşak bir kucakta Ben,
bu kaldırımların emzirdiği çocuğum Aman,
sabah olmasın bu karanlık sokakta Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum
Kaldırımlar; çilekeş yalnızların annesi Kaldırımlar; içimde yaşamış bir insandır
Kaldırımlar; duyulur ses,
kesilince sesi Kaldırımlar; içimde kıvrılan bir lisandır (nakarat)
Ne sabahı göreyim,
ne sabah görüneyim Gündüzler size kalsın,
verin karanlıkları Islak bir yorgan gibi sımsıkı bürüneyim Örtün,
üstüme örtün serin karanlıkları
Uzanıverse gövdem taşlara boydan boya Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi Dalıp,
sokaklar kadar esrarlı bir uykuya Ölse kaldırımların kara sevdalı eşi
Ben gideyim yol gitsin,
ben gideyim yol gitsin
İki yanımdan aksın bir sel gibi fenerler
Tak,
tak ayak sesimi aç köpekler işitsin
Yolumun zafer takı,
gölgeden taş kemerler
Bu eser Kaldırımlar 1 ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
