Tabut Denen

Tabut denilen bineğe bir gün olur binen nefsim Yükseklerde uçup durma bir gün olur inen nefsim Cümle âlem benzer bağa misalin benzer yaprağa Topraktan geldin toprağa bir gün olur dönen nefsim

Hani atan hani deden şu fani dünyayı neden Bir gün olur sen de giden ıssız kalır hanen nefsim Bazen yazsın bazen güzsün dervişler kınanı düzsün Dünyada gelinlik kızsın bir gün yanar kınan nefsim

Bir belaya müptelayım gözlerim kan ağladı Yalınız didem değil cismimde can ağladı Yanmışam aşkın oduna tutuşur şem’i müdam Gökteki cümle melaik yerde insan ağladı

Dividim aldım elime dosta nağme yazmaya Kâğıdım yandı kül oldu kalem de kan ağladı Dün gece seyrim içinde çektiler beni dara Düşmanım şad olup güldü dostlarım kan ağladı Barekallah ey Nesimi tadı yokmuş dünyanın Attılar
Yusuf’u caha pirken ah ağladım