Bu türküyü senle söylemek vardı hançerem yaralı kısık nefesim haramiler aşkımı çalmadan
önce maveraya doğru ağardı sesim.
ezgime pranga düştü düşeli kavlini yitirdi yürek kafesim bu türküyü senle söylemek vardı
Bu türküyü senle söylemek vardı düşmedi bahtıma bir beyaz murad.
belki binlerce öldüm ve bir kez daha bâri uhdemdeki silinmesin ad.
en can alan yerden vuruldum işte,
yitirdim baharı alamadım tad.
bu türküyü senle söylemek vardı.”
bu türküyü senle söylemek vardı kevser sularında içmiştik hani harcını sevgiden,
bal muhabbetten el ele verip te kurmuştuk hani hasretle giderken bugün yolumuz döner mi visale gül canlar canı bu türküyü senle söylemek vardı
bu türküyü senle söylemek vardı.
dağlar yamacında,
pınar başında sekerken keklikler kurşunlar
üstü oturup yan yana vefa taşında aydınlık ufuklar pencereme dolarken gün görmüş çağında,
umur yaşında bu türküyü senle söylemek vardı.”
bu türküyü senle söylemek vardı münteha bekledi çeri başları Mevla’ya adanmış kutlu gözlerin hep mi dağlanacak kara kaşları bir gün muştularla dönüşüm ahı ahde akıtacak billur yaşları bu türküyü senle söylemek vardı
Bu eser Türkümüz ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
