Nuruna Hasret

On dört asır önceydi karanlıktı kopkoyu adın dillere destan soyun İbrahim soyu Nuruna hasret kaldık sancı çeker sinemiz âlemlere rahmetsin ey Muhammedül Emin Doğdun bir güneş gibi âlemler nura doydu yağdın Sen rahmet gibi ölmüş kalpler dirildi

Mekke sokaklarında kutlu davet başladı kuruyası elleri nur cemali taşladı Şefkat doluydu kalbi güller kokardı teni yetim öksüz sevindi gelişinle ya Nebi Salat selam yükseldi Mekke semalarına sallu ala Muhammed aleyke ya Can Ahmed

Ağaç taş dile geldi Hakk Resulsün dediler taştan katı kalpleri Seni yalanladılar O güzide ashabın Sana tabi oldular feda olsun diyerek annem babam yoluna Bedir’de destan yazdın Uhud’da kurban verdin Mekke’yi fetheyledin Sen gönüller fatihi