Cennet Yolcusu

Bu çöllerde,
asırlarca susuz kalıp yandık Kimsesiz garipdik… Yalnız Allah’a dayandık İnkîlab suyundan doya-doya içip kandık Onun ışığıyla biz hayat bulup canlandık Mest oldu,
İnkîlabın nuruyla şu gönüller Tüm nehir,
göl ve denizler..
ötüşen bülbüller Şehadet kanıyla,
açıyor laleler,
güller Şedaid yol bulup fışkırsa,
dönmez iktihamından Denizler taşsa… tufanlar çevirmez,
hiç meramımdan Fedailik şiar iken,
anılmaz başka meşrebler Ebazer-karı,
gayret bekliyor günler… bütün şebler Yüreklerden zalim-alud inerken perdeler,
bir,
bir… Nedir feryadın,
ey biçare? Artık,
sus… nedir bildir? Semavi aşiyan tutmuş,
saçar bülbüllerin sevda Bezenmiş nur,
bütün alem… neden sensin bugün şeyda? Düşün,
hisset… gönüllerden taşan nurani ilkahı… Sus… ey,
mazilerin biçare mazlum inleyen ahı Meded bahş Şems-i tabandır.
İnkîlab,
Ruh-u İslam’a Gel,
ey biçare! Meczubane-şaşkın gel,
dönüp-durma Gönül mestdir,
civarım mest,
inen Mev’ud-u rahmetten Fecr-i İnkîlab,
atadır… Rıza-i Bar-i izzetten Çevirdin Cennet-i Firdevs’e… Allah’ım bu sahrayı Asırlar bekliyorken,
el açıp haşmetli ferdayı Hizbullah’ın isr-i pakinden runuma olur güller Bağıstan’ı cihad’da terennüm-saz olur bülbüller Rah-ı şehadet oldu bize,
artık,
ilahi Gülşen Alem-i mülk ve ervah,
nur-u şehidle oldu Ruşen Cinanın busitanından,
acib ruy-u numadır hur İmam’ın ruh-u pakinden,
temevvüç-saz olurken nur Temevvüçler saçarken,
ürperir ruhum bu haşyetten Terennümsaz-ı nalanın,
lisan-ı feyz-i Rahmetten…