Cennet Yolcusu

Bu çöllerde,
asırlarca susuz kalıp yandık Kimsesiz garipdik… Yalnız Allah’a dayandık İnkîlab suyundan doya-doya içip kandık Onun ışığıyla biz hayat bulup canlandık Mest oldu,
İnkîlabın nuruyla şu gönüller
Tüm nehir,
göl ve denizler..
ötüşen bülbüller
Şehadet kanıyla,
açıyor laleler,
güller
Şedaid yol bulup fışkırsa,
dönmez iktihamından
Denizler taşsa… tufanlar
çevirmez,
hiç meramımdan
Fedailik şiar iken,
anılmaz başka meşrebler
Ebazer-karı,
gayret bekliyor günler… bütün şebler
Yüreklerden zalim-alud inerken perdeler,
bir,
bir… Nedir feryadın,
ey biçare? Artık,
sus… nedir bildir? Semavi aşiyan tutmuş,
saçar bülbüllerin sevda Bezenmiş nur,
bütün alem… neden sensin bugün şeyda? Düşün,
hisset… gönüllerden taşan nurani ilkahı… Sus… ey,
mazilerin biçare mazlum inleyen ahı Meded bahş Şems-i tabandır.
İnkîlab,
Ruh-u İslam’a Gel,
ey biçare! Meczubane-şaşkın gel,
dönüp-durma Gönül mestdir,
civarım mest,
inen Mev’ud-u rahmetten Fecr-i İnkîlab,
atadır… Rıza-i Bar-i izzetten Çevirdin Cennet-i Firdevs’e… Allah’ım bu sahrayı Asırlar bekliyorken,
el açıp haşmetli ferdayı Hizbullah’ın isr-i pakinden runuma olur güller
Bağıstan’ı cihad’da terennüm-saz olur bülbüller
Rah-ı şehadet oldu bize,
artık,
ilahi Gülşen Alem-i mülk ve ervah,
nur-u şehidle oldu Ruşen Cinanın busitanından,
acib ruy-u numadır hur İmam’ın ruh-u pakinden,
temevvüç-saz olurken nur Temevvüçler saçarken,
ürperir ruhum bu haşyetten Terennümsaz-ı nalanın,
lisan-ı feyz-i Rahmetten…