Bir hurma kütüğü vardı mescitte,
Peygamberimiz; yaslanırdı ona hutbede,
İlim verir,
aydınlatırdı ashabını,
Kuru kütük de dinlerdi,
sessizce.
Yeni bir minber yapılınca mescide,
Kütüğü kaldırmışlardı,
başka bir yere,
Acı acı hıçkırarak ağlıyordu kütük,
Ashabı da dayanamadı o hâli görünce.
Sevgilisinden ayrılmanın acısıydı,
Hiçbir şey teselli etmiyordu O’nu,
Peygamberimizin yanına getirilince sustu,
Okşanınca başı adeta sevinçten uçtu.
Peygamberimiz buyurdu ki; Seni dikeyim istersen kök sal dünyaya,
İstersen cennete dikeyim,
meyve ver insanlara,
Kütük bile ebediyeti seçti fani dünyada.
Ey dostlar bizler olamadık bir kütük kadar,
Kavuşmasaydı Nebi’ye,
ağlayacaktı kıyamete kadar,
O kuru bir kütükken gerçekleri biliyor da,
Bizler insan olarak nasıl yaşıyoruz dünyada?
Bu eser Kütük ve İnsan ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
