Hz.Meryem

Meryem binti İmran,
Zamanının,en hayırlı kadını Alemdeki en hayırlı,dört kadının içinde İmran kızı Hz.Meryem Hz.Meryem annemiz çok mütevazı Orta boylu,buğday tenli Yeşil gözlü,dört etek gibi giyer İçinde gömleği,bindallı gibi siyahtan
Hz.Meryem annemizin babası İmran Hz.Davud’un soyundan
Annesi Hunne Çocuğu olmadı bir zaman Hunne,dua etti Hz.Allah’a Bir çocuğum olursa Beyt’ül Makdise adayacağım Onun yoluna Çünkü adetti adamak Allah’a Adağını yaptı,bir yıl geçti aradan
Kız evladı verdi,ona yaradan
Oğlan adanırdı oralarda Meryem oluverdi,kutsal topraklarda İmran vefat etti,görmedi yavrusunu Babasız doğdu Meryem,yetimliği gördü Yetimliği anlamadan daha Birde anneden,ayrılığı gördü Kendine isterse sevdiklerini yaratan
Arada olanları bir bir alır Onları seçen isteyen,kendine çeker Yakınlık kurmaktır muradı Hunne verdi adağını Beyt’ül Makdise Alın bu çocuğu,adaktır diye İmran,soylu asil bir insandı Onun çocuğu nasip olsun istedi,her bir insan Dediler“Öyle ise,gidelim bir ırmağa Herkes,Tevrat’ı yazdığı kalemi atsın suya Kiminki batmazsa,bu çocuğu o alsın.” Zekeriya Nebi’nin batmayınca kalemi Ona teslim ettiler,bakmak için Meryem’i Zekeriya Aleyhisselâm aldı Meryem’i O nadide çiçeğe çok sevindi Güzelce yetişmesi için,evine götürdü Ona mescidde güzel,yüksekçe bir oda yaptı Adanmışlık her dönemde olandı Meryem annemizde adanmıştı Öğün vakti geldiğinde annesi gelir Emzirir,karnını doyurur ve giderdi Üç yaşına geldiğinde mükemmel konuşur oldu Amcası oğlu Yusuf bin Neccar la Mescidi temizler,onla büyümüştü Yalnız odasında yaşar,ibadet eder Zekeriya Aleyhisselâm,günlük yemek bırakırdı Gittikçe görür tepside nimetler
Dünya taamı değil,cennetten yemekler
Önce şaşıran Zekeriya Aleyhisselâm Anlar ve sevinir,Rabbinin hediyelerine Tepsidekiler,misk-i amber misali kokuları Yayılıp,mest eylerdi onları Üstelik,kış meyvesi görürdü yaz gününde Kışın da,yaz meyvesi bulurdu,hep önünde Çokça ibadet eder,seçilmişlerdendi Kıyamda,uzun durması emredildi Namazda,ayakta çok kalmasından
Şişer olmuştu ayakları On beş yaşında Meryem annemiz Ona kapının önünde göründü Hz.Cibril Aleyhisselâm Önce korktu,kemâl-i iffetinden;”Sen de kimsin? Değmemiştir bana hiç bir namus,yaratılan eli” “Korkma,ben Allah’ın meleği Cibril Sen,temiz ve mübareksin
Allah sana,evlat verecek katından “Ol“ diyecek Adını,Mesih İsa koyacaksın
Salihlerden,peygamber eyleyecek Yaratan” Yakasını tuttu,üfledi Hz.Cibril Çıktı,gitti hemen o yerden Allah’ın emri vaki oldu Bir zaman sonra belirdi,gebelik emareleri İşaretler belirince rahat olamadı Hz.Meryem,terk eyledi Beyt’ül Makdis’i Hakkında konuşulanlara dedi; “Bilmez misiniz,Hz.Âdem’le Havva’yı da Anasız ve babasız yarattı Hak teâlâ Zira Cenâb-ı Allah,her şeylere kadirdir.” O Hz.Meryem ki İffet ile hayanın Zirvesinde bulunan Çok şerefli bir hanım Hep böyle olmadı mı tarihte? En sevilenler terk eylediler yurtlarını Söylenenler ve iftiralardan
üzülüp Sakin bir yere gitti Hz.Meryem annemiz Lakin biliyordu ki dertler ve üzüntüler
Hak katından ikramdır anlayana Çaresizlik içinde,sabra bel bağlıyordu Çoğu gün,üzüntüyle oturup ağlıyordu Sakin,yeşil,bahçelik alandı Beyt’ül Lahme Dolanır,tefekkür edip,dua ederdi Doğum gelip sancı başlayınca Hurma ağacına yaslandı ağlayarak Çok büyük bir sıkıntı ve darlık içindeydi Dedi ki “Ne olaydı,dünyaya gelmeyeydim Ve keşke öleydim de,bunları görmeyeydim.” Doğum yaptı Hz.Meryem Dünyaya geldi Hz.İsa As.
Annesine selam verdi “Korkma annecim,ben konuşacam herkesle” Hz.Cibril seslendi; “Salla ağacı,hurma dökülsün Ayağının altından
ırmak akar İç sudan,kendine gelirsin” Dediğini yaptı,salladı ağacı Doldu dallar taze hurmalarla Akan ırmaklardan suları içti,hurmalardan yedi Üzüntüsü azaldı,bir anda sakinleşti Etrafını çevirmişti tüm melekler
Gökyüzünde parlak bir yıldız doğar Dünyadaki bütün putlar,yerlere yıkılır İnananlara,göz aydınlığı olur Birden beşik belirdi,koydu beşiğe çocuğunu Sırtına aldı beşiğini,gitti Beyt’ül Makdis’e Herkes gördü Hz.Meryem ve bebeğini