Hz.Rabia

Rabia-tül Adeviye Babası İsmail Üç kız çocuğu üzerine Dördüncü kızı olunca Adını Rabia koydu Tabiin den Hz.
Rabia,mert birisi Pek mübarek bir hanım Uzun boylu,sarışın,beyaz tenli Ela gözlü,siyah giyimli Üzerinde giysisi,uzun bindallı gibi İçinde gömleği,önlüğü var önünde,yırtmaçlı Doğduğunda çok fakirlerdi Annesi çok mahzun oldu Evladını saracak bez parçası Evlerinde dahi,bir şey yoktu Babası ismail çok üzgündü Rüyasında Hz.Peygamberimizi gördü “Pek mübarek bir evladın oldu Yetmiş bin kişiye şefaat edecek Bu cuma vali bana Salavat getirmeyi unuttu Selamımı söyle ona Unuttuğu salavatlar kadar Altın versin sana” dedi Babası valiye gitti,heyecan ve telaşla Vali çok sevindi bu gelen selama Fazlasıyla verdi hediyeler
Elleri bollaşıp,feraha erdiler
Belli bir zaman,rahat ettiler
Anne ve babası vefat etti Zor günlere döndüler geri Rabia gezerken dışarı da Kaçırdı birisi,köle yapıp satmaya Zalim kişi,bir ihtiyara sattı Uçsuz bucaksız,bahçesi vardı Odun taşırdı hiç durmadan
İhtiyar,dayakta atardı,utanmadan
Onbeş yaşındaydı Hz.
Rabia Gündüz işte,gece ibadette Dua etti bir gün Rab’bine “Ya Rabbi,bana imkan ver İşlerimin yoğunluğundan
Sana,bu kadar ibadet ederim Bana fırsat ver Edeyim sana,çokça ibadet ve taat”der Hz.
Rabia,ışık olmayan bir oda da kalırdı Her gün,yüz rekat namaz kılardı Cuma gecesi ise,daha çok kılardı Öyle bir olur kendinden geçer Rabbiyle olunca her şeyi unuturdu Lakin,başının üzerinde,yeşil nûrdan Kandil yanar,ışık saçardı Ev sahibi duasını duydu Başının üzerindeki,nurdan
ışığı da gördü Gece epey düşündü Sabah olunca,Hz.
Rabia’ya dedi “Serbestsin artık,ister bura da kal İste,sana,ben hizmet edeyim Hz.Rabia annemiz de “Bana müsade“ dedi İhtiyar,bahçesinde ev yaptı O’na Büyük odalı bir eve geçti Orada yapar oldu ibadet Gece gündüz çokça namaz Taat ve ibadet dolu hayat Hiçbir şey için,kaygı da etmezdi Kendi nefsini ezerdi Açken de istemezdi Yemek olsa da,kuru ekmek yerdi İplik eğirir,satar,geçimini onla yapardı Hayatı boyunca kimseden Bir şey istemeden yaşadı Kâfirin dahi rızkını Allah’tır veren Verecektir rızkımı,muhakkak derdi Başka amacı yoktu Rab’bine,ibadetle mutlu olurdu Geleni boş çevirmez
Elinde,evinde,ne varsa verirdi Evinde tek hasırı Başını koyacak tuğlası Birde su testisi Yoktu başka eşyası Bir gün uyurken evinde Hırsız girdi sessizce Baktı,çalacak eşyası yoktu Örtüye takıldı gözü,onu aldı Yöneldi kapıya,kapı,duvar oldu Bakındı,göremedi kapıyı Örtüyü yerine koydu Tekrar kapıyı gördü,örtüyü aldı Kapı,yine duvar oldu Bu hal yedi kez oldu Gaipten ses duydu “O,kendisini Allah’a ısmarladı Şeytan az dahi yaklaşamaz
Senin gücün yetmez
O’na Uğraşma sakın ha,Rabia’yla O uyusa da Uyumayan,Rabbi var onun” dedi Hz.Rabia annemiz çok ağlardı Ağlamasından,yüzünde izler oluştu Neden ağlarsın,neden evlenmedin dediklerinde “Şu üç şeyin cevabını bulamadım” Buyurdu ki onlara; “Ben ölürken,imanla mı öleceğim,imansız mı Mahşer gününde,amel defterim acaba Sağımdan mı,solumdan mı verilecek? Hesap görülünce,herkes layık olduğu yere gidince Ben,cennet ehliyle mi Yoksa,cehennem ehliyle mi gidicem Ben,bunlara cevap bulamadım Ben ağlamayayım da,kimler ağlasın
Bunlardan kurtulmam için Varsa kolaylık,bana garanti verin Bende ağlamayayım artık” dedi O,dünyanın farkında değildi Dünya gözüyle,gördüğüne değil Mana gözüyle gördüğüne Sevgide en yüce olan,Allah’a yönelmişti Hasan-ı Basri Hz.leriyle görüşürlerdi İlim ve manevi haller konuşurlardı Arada perde,ardından seslenirler
İlim meclisi kurulur,anlatırlardı Allah’a yakın olan,Allah’tan korkar Allah’a yakın olan,Allah’ı çok sever O’nu razı etmek ve O’ndan razı olmak ister Allah’la bütünleşip,O’nda kaybolmak ister “Bu yüksek derecelere Ne ile kavuştun”dediklerinde Tevazu içinde ”Beni alâkadar etmeyen Her şeyi,terk etmekle Ebedî olan ve bakî kalanın dostluğunu Her şeyden çok,istemekle Dünyalık lazımdır her mümine Lakin,onun sevgisi,girmemeli kalbine Zira kalp,nazargâh-ı ilâhidir,aşikâr Dünya muhabbetinin,orada ne işi var