Güllerini Ver Anne

Gül yetiştirirdi annem bahçemizde,
Kırmızı renkli,
Muhammed kokulu güller.
Gülü her koklayışımızda,
Salavat getirirdik gül peygambere.
Güller,
mazot kokmadan
önce.


Gül masalları anlatırdı geceleri annem bize.
Gül ile bülbülün aşkını dinlerdik heyecanla.
Bülbülle ağlar,
gülle çağlardık ! Ferhat’la dağı deler,
Şirin ile yanardık ! Gül desenli,
yastıklarda uyurduk,
Rüyalarımızı çalan televizyon olmadan
önce.


Gönüllerimizde güller açardı bir zamanlar ; Sabaha kadar güle göz kırpan,
Ayı ve yıldızları kıskanırdık.
Hilâle bakıp gonca gülümüzü düşünürdük.
Sabah ezanıyla uyandığımızda,
Güneşten önce biz öperdik gülümüzü,
Peygamber kokulu güller olmadan
önce.


Gül yetiştirirdi annem bir zamanlar,
Kırmızı renkli,
Muhammed yüzlü güller.
Ak sevdaydı,
vuslattı gül,
gönül bahçemizde,
Gül,
kara sevdaların kurbanı olmadan
önce.


Güllerimiz vardı bir zamanlar anne ! Peygamber yüzlü,
tertemiz kokulu güller.
Gül kokulu,
gül yüzlü,
gül insanlar vardı,
Yaban gülleri,
ayrık otları,
Gönül bahçemizi sarmadan
önce.


Sevmiyorum o sahte gülleri anne ! Senin güllerin yetişmiyor şimdi bahçemizde,
Besmeleyle diktiğin,
gözyaşınla suladığın,
Sabırla büyüttüğün güller nerde anne ? Kutlu doğumlara mı kaldı o gülleri koklamak ? Lâleler,
menekşeler de garip kaldı anne.


Gül dudağın,
gül yüzün neden gülmüyor,
anne ? Ne o,
hüzün çiçekleri gibi sen de mi ağlıyorsun ? Klorlu suyla suluyorlar gülün toprağını.
Rahmani gözyaşınla sula gülleri yine.
Ne olur Muhammed aşkına,
Allah aşkına,
Yetiştir o güllerini,
lâlelerini anne ! Artık Muhammed kokulu güller açmıyor.
Güllerimi ver bana anne,
lâlelerimi ! Lâl oldu dilimiz,
hazan oldu baharımız ! Petrol kokulu,
yapma gülleri sevmiyorum.
Muhammed kokulu güllerimi ver anne !