Mehlika Sultan

Gece şehrin kapısından çıktı Mehlika Sultan’a âşık yedi genç Kara sevdalı birer âşıktı.
Bir hayâlet gibi dünya güzeli Girdiğinden beri rü’yâlarına; Hepsi meshûr,
o muammâ güzeli Gittiler görmeye Kaf dağlarına.
Hepsi,
sırtında aba,
günlerce Gittiler içleri hicranla dolu; Her günün ufkunu sardıkça gece Dediler ”Belki bu son akşamdır” Bu emel gurbetinin yoktur ucu; Daimâ yollar uzar,
kalp üzülür Ömrü oldukça yürür her yolcu,
Varmadan menzile bir yerde ölür.
Mehlika’nın kara sevdalıları Vardılar çıkrığı yok bir kuyuya,
Mehlika’nın kara sevdalıları Baktılar korkulu gözlerle suya.
Gördüler ”Aynada bir gizli cihân..
Ufku çepçevre ölüm servileri…..” Sandılar doğdu içinden bir ân O,
uzun gözlü,
uzun saçlı peri.
Bu hâzin yolcuların en küçüğü Bir zaman baktı o viran kuyuya.
Ve neden sonra gümüş bir yüzüğü Parmağından sıyırıp attı suya.
Su çekilmiş gibi rü’yâ oldu!..
Erdiler yolculuğun son demine; Bir hayâl âlemi peydâ oldu Göçtüler hep o hayâl âlemine.
Mehlika Sultan’a âşık yedi genç Seneler geçti,
henüz gelmediler; Mehlika Sultan’a âşık yedi genç Oradan gelmeyecekmiş dediler!..