Hakikat sırrı esrarın, cihanda ancak ehl-i hal anlar, Avam olan ne bilsin, hâleti aşk-ı vebal anlar. Görür mü her taharetsiz, sanırsın âlem-i kalpde, Gönül seyrin beyan etsen, basiretsiz hayal anlar. Okurlar Levh-i Mahfuz’un kitabın ehl-i aşk olan, Kalan zahirde billâhi, heman bir gîyli gâl anlar. Baka camın şarabından, müyesser olmayan şahsa, Cihanın zehrin nûş içuben biçare bal anlar Tefekkür ede mi Seyfi rümûz-ı aşkı her âdem, Hakîkat sözlerin her şahıs ne bilsün hoş hısal anlar.
