Ve zaman döne döne Gelmişti başlangıç noktasına İlk yaratılış düğümüne Mahlukatın var olduğu Yüzüsuyu hürmetine Evrenin Efendisinin Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine.
Hayatın menbaı Merhametin son durağı Madeni,
muhabbet ocağının Ateşler içindeydi Yatağında.
İltica etmişti sanki Kainat Kutsal tenine Hayata şafak olan alnında Ter taneleri Her biri insanlık çilesinden Bir haberdi sanki Bir an oldu Aralandı gözleri Sonsuzu kuşatan bakışları Süzdü ciğerparesi Fatıma’yı Süzdü tek tek çevresindeki Can dostlarını Kıpırdadı dudakları,
dedi -Ebu Bekir kıldırsın namazı Sonra daldı daldı uyandı Son defa aralandı Bakışları Yöneldi bir noktaya Karar kıldı bir noktada Ve dedi -Merhaba ey refik-i ala! Olacak oldu Akıllar kamaştı Kalpler tutuştu Feryat ve figan gökleri tuttu Çekti kılıcını Faruk olan Sıçradı orta yere -Kim derse ”O öldü”,
öldürürüm! Ayrılık ateşinden Ateşin şiddetinden Sanki bendler
çözülmüş Felekler
çökmüştü Şuur tutuşmuş Akıl iflas etmişti.
Sonra Sıddıyk olan Yetişti geldi Baktı baktı yatağında hareketsiz yatan sevgiliye Mağarada arkadaşına Hicrette yoldaşına Sonra baktı çevresine Mahşerden önce mahşer hali yaşayan Ashabına Aline Ebu Bekir dedi -Ey nas,
susun! Kim ki Resulullaha tapmaktadır
Bilsin ki Resul ölmüştür Kim ki Allaha tapmaktadır
Bilsin ki Allah ölmez
Hayy ve Layemuttur Ey nas,
susun! ”İnna Lillah ve inna ileyhi raciun” Sonra eğildi sevgilinin yüzüne Sürdü bulutlanmış gözlerini O güzellikler
ülkesine Baktı baktı ve dedi -Hayatında güzeldin Ölümünde güzelsin
Öldün Bir daha ölmeyeceksin
Erdem Bayazıt
Bu eser Ölüm Risalesi ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
