Teşne Lebler O Gece

O gece arsageh-i kerb ü belâ kân oldu O gece ruh-ı Nebî hâzin ü giryân oldu Ki Hüseyn ibni Ali o gece kurbân oldu Çâkiçâk eyledi furkânı gürûh-i a’dâ Pây-ı pürkîn-i hakâretle ezildi Tâhâ Bağrına taş vurarak ağladı rûh-i Zehrâ Ki ciğerpâresi mağdûr u perîşân oldu Bir zaman dûş-i Muhammed’de gezerdi o vücûd Rûy-i gül-bûyini koklardı Cenâb-ı Mahmûd Şân-ı âlîsini tebcîl ederdi mâ’bûd Öyle bir beyt-i Hudâ zulm ile vîrân oldu Yüz tutup leşker-i a’dâya o Şâh-ı mazlûm Dedi ey dînini dünyâya veren kavm-i zalûm Daha dün terk-i cihân etdi o Sultan-ı Ulûm Ne çabuk sizde iğrâz nümâyân oldu Ceddimin dişlerini kırdınız ey kavm-i Yezîd Mâder-i muhtereme eylediniz zulm-i şedîd Ettiniz vâlid-i zîşânımı evvelce şehîd Bana mı şimdi aceb nevbet-i isyân oldu Gerçi bir nefsim için arz-ı tehâyâ etmem Ölürüm mürtekib-i küfre müdârâ etmem Âh kim teşne-ciğer yavrularımdan geçmem Bakınız güllerimin lebleri atşân oldu Hâşimîzâdelerin ekber-i âlî-şiyemi Can verip ravza-i rıdvâna basınca kademi Dest-i a’dâda neler çekdi enîs-i haremi Darb-ı zencîr ile gülşenleri al kân oldu Kumlu çöllerde benim âilemi yakmayınız Kesiniz bari beni anları ağlatmayınız Bu yanık sînelere tîr-i belâ atmayınız Çünkü bu nazlı melekler size mihmân oldu Böyle söyler iken ol gonce-i Mahbûb-i Hudâ Remh-i şimşir  ile hücûm etdi gürûh-i a’dâ Aldılar orta yere sultân-ı zamânı hayfâ Ol zaman kerb ü belâ sâha-yı tuğyân oldu Yetmiş üç nîze vurup server-i dînin tenine Kan içirtdi o denî Âl-i Nebî serverine Lutf-i ümmet bu mudur zâde-i peygamberine Hangi peygambere bu meretebe isyân oldu Şimr-i mel’ûn dayayıp gerdenine hançerini Kıymadan kesti o ferzend-i Resûl’ün serini Deşt-i gurbetde kefensiz bırakıp peykerini Ehl-i Beyt’in başına âteş-i hicrân oldu Bûsegâh-ı leb-i Zehrâ idi ruhsâr-ı Hüseyn Lem’a-i nûr-i hüveydâ idi dîdâr-ı Hüseyn Nerdesin nerde eyâ vâlid-i Kerrâr-ı Hüseyn Bak senin nazlı Hüseyn’in nice kurbân oldu Baş açık yalın ayak teşne dil nâlefezâ Kaldı pîş-i esâretde yetîmân-ı vegâ Bir içim su diye feryâd ediyorken zu’afâ Şimdi de âteş-i hicrân ile sûzân oldu Nâle-i vâ ebetâ vâ emetâ vâ ecedâ Her taraftan mün’akis oluyor arş-ı Hudâ “Akrebu habl-i verîd”i yakıyorken bu sadâ Yine ol kavm-i denî zulm ile pûyân oldu Kimini nâkeler üstünde ururdu a’dâ Kimini hâk-i mezelletde ederlerdi ezâ Kimisi hayme-i ismetde edildi imhâ Cümle evlâd-ı Nebî hâk ile yeksân oldu Emr-i takdîr diye bu mel’anete bazı avâm Atf-ı zulmetmekde Allah’a ederler ibrâm Cây-ı inkâr mı bu ey kavm-i cehûl ü zallâm “I’delû” âyeti her mü’mine seyyân oldu Hâlık-ı hayr ü şer Allah ise kul kâsibdir
İhtiyâr ile kişi hayr ü şerre tâlibdir
Şerri tercih edene Zât-ı Hudâ gâlibdir
Dîn-i İslâm bu esâs üstüne bünyân oldu Yıktılar kıble-i islâmı gürûh-i ekfer Rûh-i peygamberi nâlân ü hâzin eylediler
Mâhasal tâze civânân-ı Muhammed yekser Hedef-i neşter-i zâde-i Süfyân oldu Hubb-i Rahmân gibidir
Âl-i Muhammed hevesi Sâbit ol emr-i mehabbetde bırak pîş ü pesi Hânedan-ı Nebevî uğruna cân ver Şemsî Ki bize irs-i Nebî ıtret-i Kur’ân oldu