Başaklar

Ben saman sarısı örgüne yandım Her deste ufalanırken döven altında Ufalanan ben idim gül yüze yandım Toprağın bereketi sinmiş üstüne Dertlere göz yuman sabrına yandım Kar beyaz aşkına bir ömür helal Yalanlar bilmeyen gözlere yandım Güneşle bir olup kavruluyorken Yazmanla terimi almana yandım Çift öküz ardında koşturuyorken Zülfünü atıp da bakmana yandım