Ayıcık

Bir yılan bir ayıyı kıskıvrak sarmalamış bunu gören bir adam o ayıyı kurtarmış Yılanın kafasını bir kılıçla koparmış o zavallı ayıyı boğulmaktan kurtarmış Kurtulunca boz ayıyı ölümün pençesinden çok sevmiş o insanı ayrılmamış peşinden Avcı nereye gitse arkasından koşarmış avcı her ne isterse fazlasıyla yaparmış Buna göre dostları avcıyı uyarmışlar bu ayıdan uzak dur diyerek yalvarmışlar
Aklı yoktur ayının insanın ki kadar bir insanın dostu olmaz bu kadar Demişler ama avcı dinlememiş kimseyi bilirim ben de demiş sizin kadar her şeyi Avcı ile aynın dostluğu ilerlemiş her günleri birlikte mutlulukla geçermiş Bir gün avcı ve ayı dağlarda gezinmişler sonra kurup sofrayı ballı ekmek yemişler
Karnı doyan avcının birden uykusu gelmiş gölgeli bir ağacın altına döşek sermiş Tam öğle sıcağında yatmış uyumuş orada bekliyormuş ayı da avcının başucumda Kara bir sinek birden belirmiş o sırada ayı irkilmiş birden çünkü dostu uykuda Dostu uyusun diye sineği kovalamış fakat bakın sineğe hiç oralı olmamış Uçmuş ve konmuş hemen o avcının yüzüne ayı çok kızmış birden sineğin ettiğine Kocaman bir kayayı kaldırarak yerinden sineği avlamayı düşünmüş ayı neden Kayayı kucaklamış bir fırlatmış sineğe bir de bakmış o da ne avcı dönmüş eleğe Demek ki dost olunmaz bir ayıya arkadaş ahmak kişiden olmaz akıllıya arkadaş