Uzak Beyaz Bir Hayal Tutuyor Ellerimi

Ellerin son gemiden artakalan bir hüzün Bir vadiyi çoğaltan saf suyu sessizliğin Erimeyi bir kalbin potasında öğrenmiş Bir gecenin nabzında damlamıştır yerlere Belki son meddücezir vaktidir denizlerin O hangi aynalardan
çıkıp gelmiş ansızın Sen hangi dağ başında bırakmışsın ruhunu Şimdi yalnızlık için kan döküyor gözlerin

Artık duymuyor seni fırtınalar,
bulutlar
Sözlerin bin bir çeşit alevlerle yanıyor Sen O’nda unutulan resimlerin matemi O sende her çiçeğin yüzüyle uyanıyor

Uzak beyaz bir hayal tutuyor ellerini Irmağı yatağından ayırdıysa karanlık Su şimdi kahra giden yolların ayrımıdır
Bir tohum gülümsüyor; kökleri yüreğinde Bir tohum ki,
bahçenin en nazlı kıvrımıdır
Bir tohum,
dallarında asılı kirpiklerin Bir tohum,
gövdesine gözbebeğin gömülü Bir tohum,
kabuğunda gül baharı taşıyor Bir tohum,
ardı sıra sefiller ağlaşıyor

İstenmeyen birisin
şimdi doruklar kadar Oyuncak bekleyip dur yetim çocuklar gibi Bilmiyor ki,
senin de görünmez bir günün var Uzak beyaz bir hayal tutuyor ellerini