Yunus Emre'nin Dergaha Dönüşü

Yunus kırkına varınca bu yoldan
ırdı Halbuki Mevla Teala onu cihana verdi Allah-u Teala onun ismini zat-ı ilahide söyledi Bin bir meleğe duyurdu ismini Nur eyledi cismini Bazen insan boşluğa düşer Sorular gelir aklına Acaba oldum mu,olmadım mı Ben ne idim,ne olacağım diye Yunus Emre’nin de aklına,bu sorular geldi Kendini oyalamaya,sormaya başladı Otuz yıl hizmet edip bir gün İlerleme olmadı,manevi halimde Zannıyla uzaklara gitti,üzüntüyle Nere Yunus,
buğdayı satmadan nere Uğraştın durdun,bizi dahi sildin nere Semeresini yemeden,nere gidersin
Hamdın,tam olgunlaşıcakken,nere gidersin
Layık olamadım düşüncesiyle,sessiz sedasız Terk eyledi,Tapduk Emre’nin Dergâhını Uzaklara gitti,dağ,tepe yol aldı Epey zaman dolandı,iki kişiyle karşılaştı Çok sevip onları dost oldu Onlar da hakikati,kemâle erme yerini arıyor O diyar,bu diyar geziyor Kendilerinin ait olacakları o yer için Hiç durmadan dolaşıyorlardı Karınları acıktı,yanlarında yiyecek yoktu Dervişin birisi dua etti,önlerine sofra kondu Gönderilen nimeti yediler
Rab’lerine bolca şükür ettiler
Yıllarca hizmet eden Yunus,bu olaya şaşırdı Bu iki adam,hizmet de etmemişlerdi Tapduk Emre’nin dergâhından ayrıldığı için Doğru karar aldığını düşündü bir an Bir gün sonra,üç arkadaşın karnı yine acıkmıştı Diğer derviş,dua etmeye başladı Duayla birlikte,bir başka sofra önlerine geldi Öyle ki bu yemekler,nefisti ötekinden Yine karınları doymuştu Sonraki gün dua etme sırası Yunus’taydı “Hadi bakalım,sıra sende!” dediler
Yunus,şaşırdı,panikledi”Ben bilmem Dua edemem,nasıl ederim?” der Kabul etmediler ve çaresiz kapattı gözlerini Ellerini açtı ve Hakk’a dedi ki ”Ya İlâhi,bu iki arkadaş Ne için dua ettilerse,onun hürmetine Benim de duamı,kabul eyle,bir sofra gönder bize!” Elini yüzüne çaldı,amin dediler
Gözlerini açtılar,bir de baksalar ki On kişilik,büyük ziyafet sofrası Duruyordu önlerinde Hepsi şaşırdılar ve Yunus’a sordular “Nasıl dua ettin sen,hani dua bilmezdin?” Yunus“Önce siz söyleyin,nasıl dua ettiniz Ben,sizden sonra söyleyeyim!” der Onlarda”Tapduk Emre’nin dergâhında Yunus derler,bir derviş var Otuz yıldır ihlasla odun taşırmış dergâha Onun hürmetine dua ettik,istedik” Yunus,çok şaşırmış,heyecanlanmıştı “Eyvah! Ben ne yaptım?” dedi Hemen karar verdi ve Tapduk Emre’nin Dergâhına dönmek istedi Ne yaptınız bana,ne yaptınız? Dokundunuz ağlattınız Kendini arayan,şu garibi Bir duayla,uykusundan uyandırdınız Uzun zamandan sonra dergâha döndü Kapısını çaldı,Tapduk Emre’nin hanımı kapıyı açtı Valide Sultan ona “Yunus,neden terk eyledin Şeyh’ini Üzdün kalbini kırdın onun?” Yunus üzüntülü,gözleri yaşlı ses edemedi Valide Sultan,Yunus’a dedi “Sabah namazına kalkacak şimdi Gözleri de görmez oldu Şeyh’imin Kapının eşiğine yat sen Ayağına takılacak,soracaktır Bu kimdir derse,bende ona Yunus diyecem Eğer,bizim Yunus mu derse kalırsın
Sadece,hangi Yunus derse,ses etmeden çeker gidersin” dedi Tapduk Emre kalkmıştı Eşiği geçerken ayağı takıldı” Kimdir bu?” Eşi cevapladı” Yunus’tur.” Yüreği ağzından
çıkacaktı Yunus’un Yüzüme bak ki çiçekler açsın gönlümde Pişmanlığım dağdan kopup gelen çığ gibi Baharlar donansın,çağıltılı akan Şeyh’imin sevgi dolu sesiyle Ağzından
çıkacak gül iksiri gibi lafı bekledi “Bizim Yunus mu?” Eline kapandı,öptü öptü ağladı Yunus’a“Oğlum Yunus,meyve ham mı,olgun mu olduğunu Kendisi bilmez,bahçıvanı bilir Bir talebenin,kemâle erdiğini de ancak hocası iyi bilir Tapduk Emrenin kapısından ayrıldı Sırrı sübhanın sırrından
Sonra pişman oldu geri döndü geri Tapduk Emre sordu ismini Kabul eyledi kusuru cismini Nur eyledi Rabbim onun cismini Ama bu hakikatlere ermesi Gayretinin azalmaması Kendisini farklı hissetmemesi için Belli bir zaman izler,onu ilerletir Hakikati gizler ki,kemâlâta ermesi ve Onu daha ilerilere taşımak içindir.” Teselli bulmuştu yaralarına merhem olan Buhranlarından arınmış efsunlu sözlerinde