Bedahşan İli ve Yüreğim

Sen çık ve salın,
gün akşamlıdır
Tükeniyor,
yok oldu bile sevgi Yazılsın tarihi ve sezilsin
Sonlanışı aşkın,
artık o yok ki… Öyleyse gülüm,
neye yarar bilim; Ezelden ölümün ettiği zulüm,
Granit kayalara kazılsın.
Umardık yüreğimizin yazıtları,
Yâni o kayalar,
bir de kanımız,
Bir gün lâl olur Bedahşan’da.
Ah kuzu,
bıçak hep senin boynuna Kirlenmiş çöllerde şimdi Leylâ… Teneke kutu ve çöpler yanında,
Yüreğimiz lâl olmaz asla.
Yeridir,
bu yürek şimdi ezilsin,
Yazılsın tarihi ve sezilsin… Bir zaman vardı,
şimdi yok sevgi Sen çık ve salın,
şunu da bil ki,
Küskün gider gidenler yer altına Nice gevher bedenler
çürüdüler
Gevher canlar imiş,
parlıyor hâlâ Tek sahipli ve çok yüzlü bir tebessüm Özlem ve buluşmalar hep onunla.
Ben kınanma hırkasını kendim giydim eğnime Sağtöre kadehini taşa çaldım kime ne Bu kimi ilgilendirir Beyefendi? Çünkü nice beden,
gevher misâli Arzın sandukasına kondu.
Ah çık ve salın ki gün akşamlıdır
Dilim ise lâl olacak yakındır
Ama yüreğimin kanı ve kayalar,
Lâl olmayacak Bedahşan’da… Of kuzu,
bıçak hep senin boynuna Sen çık ve salın ki gün akşamlıdır.
Yeridir,
bu yürek şimdi ezilsin,
Yazılsın tarihi ve sezilsin… Bir zaman vardır,
şimdi yok sevgin Sen çık ve salın,
şunu da bil ki,
Küskün gider gidenler yer altına