Gönül Hun Oldu

Gönül hûn oldu şevkinden,
boyandım yâ Rasûlallah(A.S.) Nasıl bilmem bu nîrana,
dayandım yâ Rasûlallah Ezel bezminde bir dinmez,
figandım yâ Rasûlallah Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah

Yanan kalbe devâsın sen,
bulunmaz bir şifâsın sen Muazzam bir sehâsın sen,
dilersen ruhnümasın sen Habîbi Kibriyasın sen,
Muhammed Mustafa’sın(A.S.) sen Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah

Gül açmaz
çağlayan akmaz İlâhi nurun olmazsa Söner âlem nefes kalmaz felek manzûrun olmazsa Firak ağlar,
visal ağlar ezel mestûrun olmazsa Cemalinle ferahnak et ki yandım Ya Rasûlallah

Erir canlar o gül bûy’i revan bahşın hevasından
Güneş titrer yanar didarının bak ihtirasından
Perişan bir niyaz inler hayatın müntehasından
Cemalinle ferahnak et ki yandım Ya Rasûlallah

Susuz kalsam yanan çöllerde can versem elem duymam Yanardağlar yanar bağrımda ummanlardan nem duymam Alevler yağsa göklerden ve ben messeylesem duymam Cemalinle ferahnak et ki yandım Ya Rasûlallah

Ne devlettir yumup aşkınla göz rahında can vermek Nasip olmaz mı sultanım haremgahında can vermek Sönerken gözlerim asan olur âhında can vermek Cemalinle ferahnak et ki yandım Ya Rasûlallah

Boyun büktüm perişanım bu derdin sende tedbîri Lebim kavruldu ateşten döner pâyinde tezkîri Ne dem gönlün murad eylerse taltif eyle kıtmîri Cemalinle ferahnak et ki yandım Ya Rasûlallah