Canım Benim

Efendim Hiç solmasaydı güneşe ışık salan yüzün ve gül kokulu o yüzünde karar kılmasaydı hüzün Efendim ,
önce annemden öğrendim adını Annemden öğrendim annesiz kaldığını Önce o gösterdi parmağınla ikiye bölünen ayı Önce ondan öğrendim adını duyunca ağlamayı Ondan öğrendim Halime’nin yurdunda misafiri olduğun evin bahçesinde ellerini çırparak koşarmışsın uçarmış kuşlar bilmem ki o bahçe hala seni bekler mi ? Efendim o gün seninle oynayan kuşlarmıydı melekler mi Neccaroğullarının yurdunda,
Adiyy bin Neccar’ın havuzunda yüzmeyi öğrenmişsin
Ondan öğrendim gölgesi olmayan tek çocuk senmişsin
Annemin kalbinde ki şefkattesin
Şefkati inzal rahmettesin
Uğruna can verdiğim vuslattasın
Candasın canandasın canım benim Efendim annemden dinledim sınırsız şefkatini Ordunla birlikte çölde yürürken Yavrularını emziren bir köpek görmüşsün O ürkmesin diye başına bir nöbetçi dikmiş Ordunun yönünü değiştirmişsin
Annemden dinledim efendim Medine’de bir bahçeye girmişsin
Deve seni görünce Yavaş ve ürkek yanına sokulmuş Sanki kulağına bir şey söyler gibi durmuş Sahibini sormuşsun Sonra buyurmuşsun Deve bana sahibini şikâyet ediyor Hem az yiyecek veriyor Hemde çok çalıştırıyormuş Efendim hiç solmasaydı güneşe ışık salan yüzün ve gül kokulu o yüzünde karar kılmasaydı hüzün Annemin kalbinde ki şefkattesin
Şefkati inzal rahmettesin
Uğruna can verdiğim vuslattasın
Candasın canandasın canım benim