“Men arefe nefsehü,
fekad arefe rabbeh” Kendini sen bilmeden,
Sübhanı arzularsın
Sen bu evin kapısın,
henüz bulup açmadan
Maşuka kavuşacak,
zamanı arzularsın
Dışarı üfürmekle,
yakılır mı bu ocak? Gönlün Hakka vermeden,
ihsanı arzularsın
Dağlar gibi kuşatmış,
tembellik,
kardeş seni Günahını bilmeden,
gufranı arzularsın
Konuk için evin yok,
hiç hazırlığın da yok Issız dağın başında,
mihmanı arzularsın
Bostanı,
bağı gezdim; meyvesin bulamadım Sen söğüt ağacından,
rummanı arzularsın
Gece sayıklar gibi,
anlaşılmaz söz ile Sen de mi ey Niyazi,
irfanı arzularsın? Camı temizlemeden,
aynayı arzularsın
Zünnarını kesmeden,
imanı arzularsın
Küçük çocuklar gibi,
binersin ağaç ata Tecrüben yok,
topun yok,
meydanı arzularsın
Karıncalar gibi sen,
ufak ufak yürürsün Meleklerden ileri,
seyranı arzularsın
Topuğuna çıkmadan,
suyu deniz sanırsın
Sen dereyi geçmeden,
ummanı arzularsın
Haydi,
Niyazi yürü,
atma okun ileri Derdiyle kul olmadan,
sultanı arzularsın
Bu eser Arzularsın ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
