Anneciğim

Anne sorma evladım nerdedir,ah nerdedir
Her günün bir yıl kadar uzadığı yerdedir
Nur yüzünü görmüyor çelik teller perdedir.
Teller göz göz,teller yaş,teller al anneciğim.
Ön yüzüne dayanmış başlar,asılmış eller.
Sönüp gitti böylece kimbilir ne emeller.
Şöyle bir kez dokunsan ne söylemez bu teller.
Gönül dedi her tele dokun çal anneciğim.
Bulunduğum hücrede akşam bir mum yanınca Üstün gelir hasretin bahta duyduğum hınca O dem sende dostlarla odanda toplanınca Boş kalan köşelere bakıp dal anneciğim.
Burda demir kapılar bile dertli ozan Kara parmaklarıdır sarı şiirler yazan Vakit burda akşam her mevsim burda hep hazan Ne bir bahar ,ne bir gül bu ne hal anneciğim Beyaz güller düşünüp saçının aklarından
Geçsem güle oynaya semtin sokaklarından
Sonra dizinde olsam öpsem yanaklarından
Ahh bu mu hal? bu mu hal anneciğim.
Demek artık ümit yok yavrum diyen seslerden O bulanan bakışlar tükenen nefeslerden Bari müşfik elinle bu zalim kafeslerden Beni rüyalarında sevip al anneciğim.
Dün yine dış kapıya gelmiş,ağlıyormuşsun Bir pusula göndermiş isteğimi sormuşsun Odamdaki kafeste mahpus duran o kuşun Nazlı kanatlarından tutup sal anneciğim….