EY İNSANLIK NERDESİN? Neden çıkmıyor sesin? Yok mu,
bunca zâlime,
“Dur!” diyecek nefesin? Şu küresel feryatlar,
sana daha ne desin ? Gör ki; dünya çıldırdı,
vahşet kana doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını,
ehl-i cinnet duymuyor.
EY İNSANLIK NERDESİN? Sökülüyor temeller,
Çöplüklerde çürüyor,
nice ulvî emeller.
Edep,
hayâ,
ne varsa,
sildi süpürdü seller.
Gör ki; dünya kudurdu,
cinnet cana doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını,
ehl-i zillet duymuyor.
EY İNSANLIK NERDESİN? Kol geziyor zâlimler,
İlim kürsülerinde,
boşa giden tâlimler,
Ne yazık ki; bir türlü,
uyanmıyor âlimler.
Gör ki; sözde çağdaşlar,
cehâlete doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını,
ehl-i gaflet duymuyor EY İNSANLIK NERDESİN? Biraz akıl ver bize,
Şu koskoca dünyayı,
dar ettik kendimize.
Sen gittiğinden beri,
zulüm gelmiyor dize.
Gör ki; dünya savruldu,
dalâlete doymuyor; Kur’ân’ın çığlığını,
ehl-i küfür duymuyor.
EY İNSANLIK NERDESİN? Tefrika içimizde,
Dünya müslümanları,
ahlâkî bir krizde.
Sen gidince ne irfan,
ne iz’ân kaldı bizde.
Gör ki; nice devletler,
fitnelere doymuyor; KUR’ÂN’IN ÇIĞLIĞINI,
ehl-i nifak duymuyor.
Bu eser Ey İnsanlık Nerdesin ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
