Kimi var..
Konuşur,
sözünü bilmez,
Çapaklar bürümüş,
gözünü silmez,
Ceddine “maymun” der,
özünü bilmez,
Yoktur..
Amelinde,
Kur’ân’dan eser,
Hayret ki; bu insan “müslümanım” der.
Kiminde..
San’attır ikiyüzlülük,
Cüssesi bir nokta,
cür’eti büyük.
Beyni bedeninde,
yarım kilo yük,
Haçlı çöplüğünde,
ne bulursa yer; Hayret ki; bu insan “müslümanım” der.
Kimi,
bilinç altı karmakarışık,
Yirmidört saati,
şerle barışık.
Falcı kapısında,
arar bir ışık; Her günü,
bir başka puta secdeder,
Hayret ki; bu insan “müslümanım” der.
Kimi üryan gezer,
baştan aşağı,
Nefsine teslimdir,
iffet kuşağı.
Şan şöhret düşkünü,
zillet uşağı,
Nâmus elden gitmiş..
Ne gam,
ne keder! Hayret ki; bu insan,
“müslümanım” der.
Kimi var; iblisten kurtuluş umar,
Can simidi olur,
alkolle kumar.
İşine geldikçe,
küfre göz yumar,
Ezanı,
Kur’ân’ı,
hâşâ zemmeder,
Hayret ki; bu insan,
“müslümanım” der.
Kiminin yüzünde,
şeytânî hatlar; Lâf oyunlarıyla,
güyâ rahatlar.
Dindara “dîni dar”,
demese çatlar,
Mü’min düşmanıdır,
şeytandan beter,
Hayret ki; bu insan,
“müslümanım” der.
Beş şartın ikisi; namaz ve zekât,
Ne bir kuruş verir,
ne bilir rekât.
Kendine sorarsan,
“dürüsttür” fakat,
O “temiz” kalbinde,
nice fitneler,
Hayret ki; bu insan,
“müslümanım” der.
Bu eser Hayret ki Bu İnsan ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
