Kur'an'ı Anladıkça

Maddeyi putlaştıran,
o dünyevî korkular; Vicdan ve ahlâkını,
bulandıran tortular; Düşünce sarnıcında,
biriken kirli sular; Atılır yüreğinden,
Kur’ân’ı anladıkça…

Akıl tahtın önünde,
hurâfeler diz çöker; Bilinç ufuklarında,
binlerce şafak söker; Gözlerin damla damla,
yaş değil umut döker; O devâlar deryâsı,
Kur’ân’ı anladıkça…

Çözülür,
kalp gözünü bağlayan kördüğümler; Açılır,
örümcekli kapılar birer birer; Varlık târifindeki,
maddeye mânâ girer; Şüpheler sona erer,
Kur’ân’ı anladıkça…

Gör ki; sebepsiz değil,
varlığın bir zerresi; Ne bir yağmur damlası,
ne de bir kum tanesi..
Gerçeğin karşısında,
” tesâdüf ” efsânesi; Âciz kalır,
alçalır,
Kur’ân’ı anladıkça…

Katılaşan yürekler,
hoşgörüyle beslenir; Kirli eller,
hidâyet selleriyle ıslanır; Dinlersin ki; taş toprak ”Allah” diye seslenir; Zikirleri duyarsın,
Kur’ân’ı anladıkça…

Her nefsin tadacağı,
ölüm ve ötesinden; Kabirde duyacağın,
Münker Nekir sesinden; Ve er geç varacağın,
mahşer mahkemesinden; İbretle ürperirsin,
Kur’ân’ı anladıkça…

Gösterişin postunu,
yerden yere vurursun; Nefsine köle değil,
ona sultân olursun… Yalnızlık sancısından,
ebedî kurtulursun; Gerçek Dost’u bulursun,
Kur’ân’ı anladıkça…

Yaratan hakkı için,
insanla barışırsın; Kibir dağından iner,
ummâna karışırsın; Hâk yolunda rütbesiz,
isimsiz yarışırsın; Sevgiyle tanışırsın,
Kur’ân’ı anladıkça…

Kanayan bir yarayı,
görmeden geçemezsin; İnsanın bedelini,
servetle biçemezsin; Kavrulsan da,
bir yudum haramdan içemezsin; Kula el açamazsın,
Kur’ân’ı anladıkça…

Allah’tan başkasına minnet sana âr gelir,
Onurlu bir yoksulluk,
iffetine kâr gelir; Ruhuna beden değil,
dünya bile dar gelir,
Semâlar mekân olur,
Kur’ân’ı anladıkça…

İlim mercekleriyle görürsün uzakları; Fark eder ve seçersin,
karalardan akları; Hele ki; o şeytanın,
kurduğu tuzakları; An be an yakalarsın,
Kur’ân’ı anladıkça…

Korkma ki; ak yürekte,
kara sancı başlamaz,
Kem tohumlar kök salıp,
toprağında kışlamaz.
Var git artık yoluna,
sana kurşun işlemez; Böyle gönül verip de,
Kur’ân’ı anladıkça…